en

Ecce bombo

reż. Nanni Moretti
Włochy 1978 / 103’
napisy: polskie i angielskie

Pierwszy film Nanniego Morettiego dostrzeżony poza Włochami i zakwalifikowany do konkursu głównego festiwalu w Cannes. Dwa lata po swoim debiucie, reżyser kontynuuje opowieść o Michele Apicelli. Grany przez samego Morettiego bohater nieustannie kłóci się z rodzicami i bezskutecznie poszukuje partnerki. Wraz z najlepszymi przyjaciółmi, Goffredo, Mirko i Vito, wiedzie życie przypominające jałową egzystencję tytułowych wałkoni z filmu Felliniego. Mężczyźni, choć niepozbawieni wdzięku, tkwią w marazmie i marnotrawią czas na pseudointelektualne dyskusje o otaczającym świecie. Siłą Ecce bombo – tak jak wielu późniejszych filmów Morettiego – pozostaje umiejętność połączenia kameralnego nastroju z wyrazistym przekazem politycznym. Dzieło włoskiego twórcy zostało odczytane jako manifest młodych lewicowców wyrażających rozczarowanie fiaskiem ideałów Maja ’68. Podobnie jak w Jestem samowystarczalny, reżyser nie kryje niechęci do ikon włoskiej kultury. Tym razem dostaje się – mistrzowsko wykpionemu w jednej ze scen – komikowi Alberto Sordiemu.

Opracowanie: Piotr Czerkawski

nagrody

Italian National Syndicate of Film Journalists 1978 – Best Original Story

Nanni Moretti

Urodził się w 1953 roku w Bruneck w Tyrolu Południowym w rodzinie nauczycielskiej. Pierwsze próby reżyserskie podjął już w wieku 20 lat. Jego pełnometrażowym debiutem okazał się zrealizowany w 1976 roku Jestem samowystarczalny. Pięć lat później za film Złote sny otrzymał Nagrodę Specjalną Jury na festiwalu w Wenecji. Bardzo szybko wypracował autorski styl, na który składają się zaangażowanie polityczne po stronie lewicy, absurdalne poczucie humoru i częste sięganie po motywy autobiograficzne. W latach 80. zaprzyjaźnił się z Krzysztofem Kieślowskim i miał zagrać jedną z ról w Podwójnym życiu Weroniki. Plany te pokrzyżowała jednak zdiagnozowana u Morettiego choroba. Walka z rakiem stanowi jeden z centralnych motywów nakręconego w 1993 roku Dziennika intymnego, który otrzymał nagrodę za najlepszą reżyserię w Cannes. Osiem lat później Moretti triumfował na tym samym festiwalu za sprawą Pokoju syna. Autor Kajmana należy dziś do tzw. „canneńskiej rodziny”, a jego kolejne dzieła regularnie pojawiają się w konkursie głównym tej najbardziej prestiżowej imprezy filmowej świata. Nie inaczej było z zamykającą dotychczasowy dorobek reżysera Moją matką, która wyjechała z Lazurowego Wybrzeża z Nagrodą Jury Ekumenicznego. Moretti nie tylko staje za kamerą, lecz także występuje w swoich filmach jako aktor. Od czasu do czasu pojawia się w tej roli również u kolegów po fachu, u braci Taviani czy Danielego Luchettiego.

Wybrana filmografia:

1978 Ecce bombo

1981 Złote sny / Sogni d'oro / Golden Dreams

1985 Idźcie, ofiara spełniona / La messa è finita / The Mass Is Ended

1993 Dziennik intymny / Caro diario / Dear Diary

1998 Kwiecień / Aprile / April

2001 Pokój syna / La stanza del figlio / The Son's Room

2006 Kajman / Il caimano / The Caiman

2011 Habemus Papam – mamy papieża / Habemus Papam / We Have a Pope

2015 Moja matka / Mia madre / My Mother

 

Twórcy

reżyseria Nanni Moretti
scenariusz Nanni Moretti
zdjęcia Giuseppe Pinori
montaż Enzo Meniconi
muzyka Franco Piersanti
obsada Nanni Moretti, Luisa Rossi, Lina Sastri
producent Mario Gallo
produkcja Filmalpha, alphabetafilm
właściciel praw Sacher Film
nagrody Italian National Syndicate of Film Journalists 1978 – Best Original Story
język włoski
barwa kolor